Geceleri herkes uyuduktan sonra saatlerce eski fotoğraflara bakıp ağlıyorum
Dışarıdan bakıldığında sürekli gülen, insanları neşelendiren, enerjisi hiç bitmeyen biriyim. Arkadaş ortamında dert dinleyen 'sağlam' insan rolü bana yapıştı. Ama gece kapımı kapatıp yatağa girdiğimde o maskeyi çıkarmak o kadar yorucu geliyor ki... 5 yıl önceki neşemi, çocukluğumu, kaybettiğim sevdiklerimi özlüyorum. Güçlü görünmek zorunda olmaktan çok yoruldum.